Omschrijving
Het Museo Diocesano van Palermo is gevestigd in het Aartsbisschoppelijk Paleis, naast de kathedraal: een museum voor religieuze kunst met beelden, schilderijen en meubilair uit de kerken van de stad, in chronologische volgorde, vanaf de Normandische tijd. Je bezoekt 27 zalen op drie verdiepingen.
Het ontstond in 1927 op initiatief van kardinaal Alessandro Lualdi, die de werken uit ongebruikte kerken wilde redden. De eerste kern waren de beelden die de kathedraal sierden voor de grote verbouwing van 1781, die anderhalve eeuw opeengestapeld in de kelders hadden gelegen.
Onder de zalen springt die van de Tribuna van Antonello Gagini eruit: het grote marmeren altaar van de kathedraal, bij de verbouwing uit elkaar gehaald, waarvan hier veel fragmenten te zien zijn met bas-reliëfs zoals de Vlucht naar Egypte en Episodes uit het Lijden.
Mis ook de zaal met vijftiende-eeuwse beeldhouwkunst niet, met Domenico Gagini en Francesco Laurana, en die met de gouden achtergronden, met de Madonna van de parel uit 1171 en de Rol van de overleden broeders van Antonio Veneziano uit 1388.
Op de bel-etage bezoek je de Kamers van de Bisschoppen, representatieve zalen die tot de weelderigste van Palermo behoorden. Er zijn delen over van de fresco's uit 1733-1734 van Guglielmo Borremans en de schijnperspectieven van Gaspare Fumagalli.
Hier is ook de zaal gewijd aan Pietro Novelli, de grote Palermitaanse schilder van de zeventiende eeuw. De Groene Zaal is gewijd aan de patrones van Palermo, de heilige Rosalia.
Het paleis werd halverwege de vijftiende eeuw gebouwd in opdracht van aartsbisschop Simone Beccadelli, op de plaats van een ouder gebouw achter de kathedraal. Uit de vijftiende eeuw zijn het sierlijke driedelige venster in flamboyante gotiek en het gotisch-Catalaanse portaal over.
Het museum heeft een bewogen geschiedenis: heropend in 1952 met schilderijen uit gebombardeerde kerken, opnieuw in 1972 en daarna in 2004. Na de diefstal van de Caravaggio uit het oratorium van San Lorenzo in 1969 waren hier veel werken uit gesloten kerken naartoe gebracht. De laatste opstelling werd op 10 juli 2021 geopend.
Het ontstond in 1927 op initiatief van kardinaal Alessandro Lualdi, die de werken uit ongebruikte kerken wilde redden. De eerste kern waren de beelden die de kathedraal sierden voor de grote verbouwing van 1781, die anderhalve eeuw opeengestapeld in de kelders hadden gelegen.
Onder de zalen springt die van de Tribuna van Antonello Gagini eruit: het grote marmeren altaar van de kathedraal, bij de verbouwing uit elkaar gehaald, waarvan hier veel fragmenten te zien zijn met bas-reliëfs zoals de Vlucht naar Egypte en Episodes uit het Lijden.
Mis ook de zaal met vijftiende-eeuwse beeldhouwkunst niet, met Domenico Gagini en Francesco Laurana, en die met de gouden achtergronden, met de Madonna van de parel uit 1171 en de Rol van de overleden broeders van Antonio Veneziano uit 1388.
Op de bel-etage bezoek je de Kamers van de Bisschoppen, representatieve zalen die tot de weelderigste van Palermo behoorden. Er zijn delen over van de fresco's uit 1733-1734 van Guglielmo Borremans en de schijnperspectieven van Gaspare Fumagalli.
Hier is ook de zaal gewijd aan Pietro Novelli, de grote Palermitaanse schilder van de zeventiende eeuw. De Groene Zaal is gewijd aan de patrones van Palermo, de heilige Rosalia.
Het paleis werd halverwege de vijftiende eeuw gebouwd in opdracht van aartsbisschop Simone Beccadelli, op de plaats van een ouder gebouw achter de kathedraal. Uit de vijftiende eeuw zijn het sierlijke driedelige venster in flamboyante gotiek en het gotisch-Catalaanse portaal over.
Het museum heeft een bewogen geschiedenis: heropend in 1952 met schilderijen uit gebombardeerde kerken, opnieuw in 1972 en daarna in 2004. Na de diefstal van de Caravaggio uit het oratorium van San Lorenzo in 1969 waren hier veel werken uit gesloten kerken naartoe gebracht. De laatste opstelling werd op 10 juli 2021 geopend.