Omschrijving
Het Oratorio del Rosario di Santa Cita is een kleine gebedszaal in Palermo, naast de kerk van Santa Cita, en bewaart een van de meesterwerken van beeldhouwer Giacomo Serpotta: een decoratie van wit stuc die elke wand vult. Van buiten is het bescheiden, van binnen is het een feest.
Puttini die over de vensteromlijstingen klimmen, slapen, huilen, tussen de guirlandes tevoorschijn kijken of met een oneerbiedige blik hun rug toekeren. Sommige slaan peinzend hun handen om hun knieën. Engelen en puttini lijken met elkaar te spelen, met uitdrukkingen en houdingen van verrassende vrijheid.
De maker is Giacomo Serpotta, die de zaal tussen 1686 en 1718 versierde. De Rozenkransbroederschap, gesticht in 1570, wilde de hulp van de Madonna aan de christenen in de strijd tegen de “ongelovigen” vieren, en Serpotta deed haar dat plezier, op zijn eigen manier.
Op de ingangswand toont een enorm gordijn, gedragen door een uitgelaten menigte puttini, de slag bij Lepanto. Aan weerszijden herinneren twee uitgemergelde jongemannen aan de gruwelen van de oorlog.
Langs de wanden, in kleine theatertjes, lees je de Geheimen van de Rozenkrans. De blijde staan links, de droevige rechts, de glorievolle achterin. Op het altaar hangt het doek van de Rozenkransmadonna van Carlo Maratta uit 1695, omringd door Sint-Dominicus, Sint-Catharina van Siena, Santa Rosalia en anderen.
Aan het eind, in 1717-18, versierde Serpotta ook het altaargedeelte en voegde hij twee beelden toe, Judith en Esther, om het schilderij te verheffen. Eromheen lopen de zetels van de broeders, van ebbenhout ingelegd met parelmoer. Een restauratie bracht op de wanden enkele eigenhandige tekeningen van Serpotta aan het licht.
Om er te komen beklim je een trap tot een met majolica betegelde galerij, waarop twee marmeren portalen uit de late renaissance uitkomen. Dan leidt een ruime voorzaal met de portretten van de oversten van de broederschap naar de zaal. Tegenover het oratorium lag het Conservatorio dei fanciulli dispersi, een eerste muziekseminarie voor wezen.
Puttini die over de vensteromlijstingen klimmen, slapen, huilen, tussen de guirlandes tevoorschijn kijken of met een oneerbiedige blik hun rug toekeren. Sommige slaan peinzend hun handen om hun knieën. Engelen en puttini lijken met elkaar te spelen, met uitdrukkingen en houdingen van verrassende vrijheid.
De maker is Giacomo Serpotta, die de zaal tussen 1686 en 1718 versierde. De Rozenkransbroederschap, gesticht in 1570, wilde de hulp van de Madonna aan de christenen in de strijd tegen de “ongelovigen” vieren, en Serpotta deed haar dat plezier, op zijn eigen manier.
Op de ingangswand toont een enorm gordijn, gedragen door een uitgelaten menigte puttini, de slag bij Lepanto. Aan weerszijden herinneren twee uitgemergelde jongemannen aan de gruwelen van de oorlog.
Langs de wanden, in kleine theatertjes, lees je de Geheimen van de Rozenkrans. De blijde staan links, de droevige rechts, de glorievolle achterin. Op het altaar hangt het doek van de Rozenkransmadonna van Carlo Maratta uit 1695, omringd door Sint-Dominicus, Sint-Catharina van Siena, Santa Rosalia en anderen.
Aan het eind, in 1717-18, versierde Serpotta ook het altaargedeelte en voegde hij twee beelden toe, Judith en Esther, om het schilderij te verheffen. Eromheen lopen de zetels van de broeders, van ebbenhout ingelegd met parelmoer. Een restauratie bracht op de wanden enkele eigenhandige tekeningen van Serpotta aan het licht.
Om er te komen beklim je een trap tot een met majolica betegelde galerij, waarop twee marmeren portalen uit de late renaissance uitkomen. Dan leidt een ruime voorzaal met de portretten van de oversten van de broederschap naar de zaal. Tegenover het oratorium lag het Conservatorio dei fanciulli dispersi, een eerste muziekseminarie voor wezen.