Opis
Bazylika La Magione, czyli Santissima Trinità del Cancelliere, to jeden z najstarszych kościołów Palermo, na skraju Kalsy. Ze swoimi ostrymi łukami i splecionymi absydami jest szczególnym przykładem sztuki arabsko-normańskiej, do której wchodzi się przez barokowy portal i ogród.
Był to ostatni kościół zbudowany za Normanów. Fasada ma trzy portale ze strzelistymi łukami, dwa boczne mniejsze, oraz rząd wąskich okien. Wyżej, w przyczółku, wyłaniają się trzy smukłe okna, a środkowe leży w osi wejścia.
W głównej absydzie wyróżniają się przeplatane łuki, typowe dla tej epoki. W środku osiem kolumn i sześć łuków prowadzi ku prezbiterium, a pośrodku nawy wisi krucyfiks z XII wieku.
W lewej nawie stoi kamienny krzyż z godłem Krzyżaków, z XV wieku, obok sarkofagu Francesca Perdicaro dłuta Vincenza Gaginiego z 1567 roku. W prezbiterium jest tabernakulum szkoły gaginiańskiej z 1528 roku.
W zespole jest też krużganek z portykiem i renesansowym freskiem Madonny delle Grazie oraz przedoratorium św. Cecylii, w którym zachowało się okno biforyjne, być może z IX wieku, z arabskim napisem.
Historia zaczyna się od pogrzebu. W lutym 1194 roku król Tankred, ostatni z Hauteville’ów, chciał zostać pochowany tutaj, obok syna Rogera. Niespełna rok później nowy pan Sycylii, Henryk VI Szwabski, kazał ekshumować obu królów.
Pozbawieni królewskich insygniów, zostali ścięci i wrzuceni do zbiorowej mogiły. Potem cesarz wypędził mnichów cystersów, którzy byli mu wrodzy, a w 1197 roku oddał kościół Krzyżakom, którzy trzymali go do 1492 roku.
Kościół był ich „mansio”, czyli główną siedzibą na Sycylii: stąd nazwa, którą wszyscy go określają, La Magione. W epoce baroku pokryto go tynkiem, a renowacje z XIX i XX wieku przywróciły mu średniowieczny wygląd.
Był to ostatni kościół zbudowany za Normanów. Fasada ma trzy portale ze strzelistymi łukami, dwa boczne mniejsze, oraz rząd wąskich okien. Wyżej, w przyczółku, wyłaniają się trzy smukłe okna, a środkowe leży w osi wejścia.
W głównej absydzie wyróżniają się przeplatane łuki, typowe dla tej epoki. W środku osiem kolumn i sześć łuków prowadzi ku prezbiterium, a pośrodku nawy wisi krucyfiks z XII wieku.
W lewej nawie stoi kamienny krzyż z godłem Krzyżaków, z XV wieku, obok sarkofagu Francesca Perdicaro dłuta Vincenza Gaginiego z 1567 roku. W prezbiterium jest tabernakulum szkoły gaginiańskiej z 1528 roku.
W zespole jest też krużganek z portykiem i renesansowym freskiem Madonny delle Grazie oraz przedoratorium św. Cecylii, w którym zachowało się okno biforyjne, być może z IX wieku, z arabskim napisem.
Historia zaczyna się od pogrzebu. W lutym 1194 roku król Tankred, ostatni z Hauteville’ów, chciał zostać pochowany tutaj, obok syna Rogera. Niespełna rok później nowy pan Sycylii, Henryk VI Szwabski, kazał ekshumować obu królów.
Pozbawieni królewskich insygniów, zostali ścięci i wrzuceni do zbiorowej mogiły. Potem cesarz wypędził mnichów cystersów, którzy byli mu wrodzy, a w 1197 roku oddał kościół Krzyżakom, którzy trzymali go do 1492 roku.
Kościół był ich „mansio”, czyli główną siedzibą na Sycylii: stąd nazwa, którą wszyscy go określają, La Magione. W epoce baroku pokryto go tynkiem, a renowacje z XIX i XX wieku przywróciły mu średniowieczny wygląd.