Opis
Kościół Jezusa (Chiesa del Gesù), lepiej znany jako Casa Professa, to jeden z najważniejszych kościołów sycylijskiego baroku, w dzielnicy Albergheria. Z zewnątrz surowy, w środku to eksplozja kolorowych marmurów, stiuków i fresków: niewiele miejsc w Palermo ma tak gęstą dekorację.
Jezuici zaczęli go budować w 1564 roku wzorem rzymskiego Il Gesù i przez ponad sto lat go wzbogacali. Podróżnik z 1793 roku pisał, że ściany były „pokryte marmurami, intarsjami, posągami i niekończącymi się arabeskami”.
Cudem są marmury mieszane (marmi mischi): intarsje z wielobarwnych marmurów tworzące kwiaty, kolumny skręcane i postacie, „tak że bez pędzla wygląda to na dzieło pędzla”, pisał historyk Mongitore. Z bliska wydają się namalowane.
Apsyda jest może najbardziej efektowną częścią: na tribunie dwa marmurowe płaskorzeźby, Pokłon pasterzy i Pokłon Mędrców, wykute przez Gioacchina Vitaglianego według modeli Giacoma Serpotty.
Koniecznie zobacz też kopułę nad transeptem, wspartą na czterech filarach z posągami apostołów, oraz kaplice boczne z obrazami Pietra Novellego, Vita D'Anny i Antonia Grana.
Na pierwszym piętrze Oratorium Sobotnie zachowuje stiuki Procopia Serpotty z 1740 roku, z alegorycznymi postaciami Cnót wzdłuż sali. W 1954 roku zbudowano w nim także wielkie organy z ponad 4000 piszczałek, jedne z ważniejszych w mieście. Kompleks ma dwa krużganki.
Stał tu już klasztor bazylianów, a w 1072 roku Robert Guiscard i jego żona Sichelgaita ufundowali w nim opactwo Santa Maria della Grotta. Pod kaplicą św. Anny nadal jest grota, w której według tradycji mieszkał św. Kalogerus.
9 maja 1943 roku bomba trafiła w kopułę, która runęła, zabierając większość malowideł prezbiterium i transeptu. Odbudowano ją z żelbetu, a kościół ponownie otwarto dla kultu w 1956 roku.
Jezuici zaczęli go budować w 1564 roku wzorem rzymskiego Il Gesù i przez ponad sto lat go wzbogacali. Podróżnik z 1793 roku pisał, że ściany były „pokryte marmurami, intarsjami, posągami i niekończącymi się arabeskami”.
Cudem są marmury mieszane (marmi mischi): intarsje z wielobarwnych marmurów tworzące kwiaty, kolumny skręcane i postacie, „tak że bez pędzla wygląda to na dzieło pędzla”, pisał historyk Mongitore. Z bliska wydają się namalowane.
Apsyda jest może najbardziej efektowną częścią: na tribunie dwa marmurowe płaskorzeźby, Pokłon pasterzy i Pokłon Mędrców, wykute przez Gioacchina Vitaglianego według modeli Giacoma Serpotty.
Koniecznie zobacz też kopułę nad transeptem, wspartą na czterech filarach z posągami apostołów, oraz kaplice boczne z obrazami Pietra Novellego, Vita D'Anny i Antonia Grana.
Na pierwszym piętrze Oratorium Sobotnie zachowuje stiuki Procopia Serpotty z 1740 roku, z alegorycznymi postaciami Cnót wzdłuż sali. W 1954 roku zbudowano w nim także wielkie organy z ponad 4000 piszczałek, jedne z ważniejszych w mieście. Kompleks ma dwa krużganki.
Stał tu już klasztor bazylianów, a w 1072 roku Robert Guiscard i jego żona Sichelgaita ufundowali w nim opactwo Santa Maria della Grotta. Pod kaplicą św. Anny nadal jest grota, w której według tradycji mieszkał św. Kalogerus.
9 maja 1943 roku bomba trafiła w kopułę, która runęła, zabierając większość malowideł prezbiterium i transeptu. Odbudowano ją z żelbetu, a kościół ponownie otwarto dla kultu w 1956 roku.