Opis
San Cataldo to mały normański kościół z XII wieku, tuż przy piazza Bellini, w historycznym centrum Palermo. To jeden z symboli średniowiecznego Palermo: sześcian z piaskowca zwieńczony trzema czerwonymi kopułami, ze ślepymi arkadami w guście islamskim. Od 2015 roku należy do szlaku arabsko-normańskiego UNESCO.
Z zewnątrz uderza kontrast: zwarte, surowe ściany z piaskowca, złagodzone przez ślepe arkady i ażurowe okna, a nad nimi trzy półkuliste czerwone kopuły, jedna za drugą. Czerwień to wybór z XIX wieku i sprawia, że kopuły odcinają się od jasnego kamienia.
Wewnątrz układ jest prosty: trzy krótkie nawy podzielone kolumnami, a nawę środkową wyznacza rząd trzech małych kopuł. Posadzka z intarsją z marmuru, porfiru i serpentynitu zachowała w większej części pierwotny wzór i należy do najcenniejszych elementów kościoła.
Na jednej ze ścian wewnętrznych, przy wejściu, jest inskrypcja dla małej Matyldy, pochowanej tu w 1161 roku. W absydach, na marmurowych kolumienkach w narożnikach, głowice noszą symbol krzyża rycerzy Grobu Świętego, którzy w 1937 roku odnowili kościół i przywrócili go do kultu.
Chciał go, w połowie XII wieku, najprawdopodobniej Maio z Bari, wielki admirał króla Wilhelma I. Była to kaplica jego pałacu. Jego apulijskie pochodzenie tłumaczyłoby zarówno wezwanie św. Katalda, biskupa Tarentu, jak może i trzy kopuły w rzędzie.
W 1160 roku Maio został zamordowany, a jego majątek sprzedany. Od 1182 roku kościół przekazano arcybiskupowi Monreale. Z czasem, zwłaszcza po wytyczeniu via Maqueda, kaplica została niemal pochłonięta przez nowe budynki i włączona do pałacu Regie Poste: w 1867 roku służyła jako biuro do sortowania korespondencji.
Uwolnił ją architekt Giuseppe Patricolo, który w 1882 roku poprowadził radykalną renowację: prace zakończono na początku 1885 roku. Kościół uwolniono ze wszystkich stron i przywrócono mu wygląd normański, w konfiguracji, jakiej może nigdy nie miał w swojej historii.
Po bombardowaniach w 1943 roku zburzono siedemnastowieczny budynek, który zasłaniał jego stronę od via Maqueda. Na placyku, który się otworzył u stóp kościoła, odsłonił się fragment punickich murów miasta.
Koniecznie zobacz
• Trzy czerwone kopuły.
• Posadzkę z intarsją.
• Inskrypcję dla małej Matyldy.
• Mury punickie.
Czy wiesz, że…?
• Czerwień kopuł to wymysł XIX wieku: wybrał ją Patricolo.
• Od 1937 roku kościół jest powierzony rycerzom Grobu Świętego w Jerozolimie.
Z zewnątrz uderza kontrast: zwarte, surowe ściany z piaskowca, złagodzone przez ślepe arkady i ażurowe okna, a nad nimi trzy półkuliste czerwone kopuły, jedna za drugą. Czerwień to wybór z XIX wieku i sprawia, że kopuły odcinają się od jasnego kamienia.
Wewnątrz układ jest prosty: trzy krótkie nawy podzielone kolumnami, a nawę środkową wyznacza rząd trzech małych kopuł. Posadzka z intarsją z marmuru, porfiru i serpentynitu zachowała w większej części pierwotny wzór i należy do najcenniejszych elementów kościoła.
Na jednej ze ścian wewnętrznych, przy wejściu, jest inskrypcja dla małej Matyldy, pochowanej tu w 1161 roku. W absydach, na marmurowych kolumienkach w narożnikach, głowice noszą symbol krzyża rycerzy Grobu Świętego, którzy w 1937 roku odnowili kościół i przywrócili go do kultu.
Chciał go, w połowie XII wieku, najprawdopodobniej Maio z Bari, wielki admirał króla Wilhelma I. Była to kaplica jego pałacu. Jego apulijskie pochodzenie tłumaczyłoby zarówno wezwanie św. Katalda, biskupa Tarentu, jak może i trzy kopuły w rzędzie.
W 1160 roku Maio został zamordowany, a jego majątek sprzedany. Od 1182 roku kościół przekazano arcybiskupowi Monreale. Z czasem, zwłaszcza po wytyczeniu via Maqueda, kaplica została niemal pochłonięta przez nowe budynki i włączona do pałacu Regie Poste: w 1867 roku służyła jako biuro do sortowania korespondencji.
Uwolnił ją architekt Giuseppe Patricolo, który w 1882 roku poprowadził radykalną renowację: prace zakończono na początku 1885 roku. Kościół uwolniono ze wszystkich stron i przywrócono mu wygląd normański, w konfiguracji, jakiej może nigdy nie miał w swojej historii.
Po bombardowaniach w 1943 roku zburzono siedemnastowieczny budynek, który zasłaniał jego stronę od via Maqueda. Na placyku, który się otworzył u stóp kościoła, odsłonił się fragment punickich murów miasta.
Koniecznie zobacz
• Trzy czerwone kopuły.
• Posadzkę z intarsją.
• Inskrypcję dla małej Matyldy.
• Mury punickie.
Czy wiesz, że…?
• Czerwień kopuł to wymysł XIX wieku: wybrał ją Patricolo.
• Od 1937 roku kościół jest powierzony rycerzom Grobu Świętego w Jerozolimie.