Opis
Museo d’Arte Islamica w Palermo gromadzi dzieła sztuki islamskiej z Sycylii i obszaru śródziemnomorskiego, powstałe między IX a XII wiekiem. Mieści się w Zisie, pałacu arabsko-normańskim na zachód od centrum historycznego, otwartym jako muzeum od 1991 roku.
Miejsce jest warte tyle, co kolekcja. Zisa (z arabskiego al-ʿAzīza, „wspaniała”) została zbudowana od 1165 roku jako letnia rezydencja królów normańskich, w królewskim parku Genoardo, „raju na ziemi”. Prace ukończył Wilhelm II, a w 2015 roku wpisano ją na listę UNESCO.
Pałac jest arcydziełem inżynierii powietrza: był zwrócony ku morzu, by łapać bryzy, które przechodziły nad wielkim stawem rybnym i były chłodzone. Sala della Fontana, z niszami w kształcie plastra miodu i złotą mozaiką, ma wodę spływającą aż do stawu.
Muzeum prezentuje przedmioty z okresu arabskiego (IX–XI wiek), ale większość pochodzi z epoki normańskiej, gdy wpływ islamu na Sycylii był jeszcze silny. Pochodzą z różnych krajów śródziemnomorskich.
Wśród obiektów, których nie wolno przegapić, są naczynia z mosiądzu, złota i srebra, rytowane i często zdobione złotymi i srebrnymi nićmi. Do tego mashrabije, drewniane parawany z kratownicą, zrobione z wielu szpulek wpasowanych tak, że tworzą misterne wzory.
Ale przedmiotem, który opowiada najwięcej, jest płyta nagrobna z 1149 roku, powtarzająca ten sam chrześcijański napis w czterech językach: hebrajskim, łacińskim, bizantyjskim greckim i arabskim. To portret wieloetnicznego Palermo średniowiecza.
Zisa również ma burzliwą historię. W XVII wieku dodano jej piętro i usunięto oryginalne schody; w 1971 roku zawaliły się części prawego skrzydła. Renowacja, prowadzona przez Giuseppe Caronię, trwała około dwudziestu lat i zakończyła się w 1991 roku.
Napis pismem kufickim nadal biegnie po murku attyki pałacu: w późnym średniowieczu, gdy Zisę zamieniono w twierdzę, został przecięty w regularnych odstępach, aby uzyskać blanki.
Miejsce jest warte tyle, co kolekcja. Zisa (z arabskiego al-ʿAzīza, „wspaniała”) została zbudowana od 1165 roku jako letnia rezydencja królów normańskich, w królewskim parku Genoardo, „raju na ziemi”. Prace ukończył Wilhelm II, a w 2015 roku wpisano ją na listę UNESCO.
Pałac jest arcydziełem inżynierii powietrza: był zwrócony ku morzu, by łapać bryzy, które przechodziły nad wielkim stawem rybnym i były chłodzone. Sala della Fontana, z niszami w kształcie plastra miodu i złotą mozaiką, ma wodę spływającą aż do stawu.
Muzeum prezentuje przedmioty z okresu arabskiego (IX–XI wiek), ale większość pochodzi z epoki normańskiej, gdy wpływ islamu na Sycylii był jeszcze silny. Pochodzą z różnych krajów śródziemnomorskich.
Wśród obiektów, których nie wolno przegapić, są naczynia z mosiądzu, złota i srebra, rytowane i często zdobione złotymi i srebrnymi nićmi. Do tego mashrabije, drewniane parawany z kratownicą, zrobione z wielu szpulek wpasowanych tak, że tworzą misterne wzory.
Ale przedmiotem, który opowiada najwięcej, jest płyta nagrobna z 1149 roku, powtarzająca ten sam chrześcijański napis w czterech językach: hebrajskim, łacińskim, bizantyjskim greckim i arabskim. To portret wieloetnicznego Palermo średniowiecza.
Zisa również ma burzliwą historię. W XVII wieku dodano jej piętro i usunięto oryginalne schody; w 1971 roku zawaliły się części prawego skrzydła. Renowacja, prowadzona przez Giuseppe Caronię, trwała około dwudziestu lat i zakończyła się w 1991 roku.
Napis pismem kufickim nadal biegnie po murku attyki pałacu: w późnym średniowieczu, gdy Zisę zamieniono w twierdzę, został przecięty w regularnych odstępach, aby uzyskać blanki.