Opis
Muzeum Diecezjalne w Palermo mieści się w Pałacu Arcybiskupim, obok katedry: muzeum sztuki sakralnej, które zbiera rzeźby, obrazy i wyposażenie pochodzące z kościołów miasta, w porządku chronologicznym, od epoki normańskiej. Zwiedza się 27 sal na trzech poziomach.
Powstało w 1927 roku z woli kardynała Alessandra Lualdiego, który chciał ocalić dzieła z nieużywanych kościołów. Pierwszym zalążkiem były rzeźby zdobiące katedrę przed wielką przebudową w 1781 roku, przez półtora wieku zwalone w podziemiach.
Wśród sal wyróżnia się ta poświęcona Tribunie Antonella Gaginiego: wielkiemu marmurowemu ołtarzowi katedry, rozebranemu podczas przebudowy, z którego widać tu wiele fragmentów z płaskorzeźbami, jak Ucieczka do Egiptu i Epizody Męki Pańskiej.
Koniecznie zobacz też salę rzeźby XV wieku, z Domenico Gaginim i Francesco Laurana, oraz salę obrazów na złotym tle, z Madonną z perłą z 1171 roku i Rolą zmarłych braci Antonia Veneziana z 1388 roku.
Na piano nobile zwiedza się Pokoje Biskupów, sale reprezentacyjne, które należały do najwspanialszych w Palermo. Zachowały się fragmenty cyklu fresków Guglielma Borremansa z lat 1733–1734 i pozorowane perspektywy Gaspara Fumagallego.
Jest tu także sala poświęcona Pietrowi Novellemu, wielkiemu palermitańskiemu malarzowi XVII wieku. Sala Zielona jest poświęcona patronce Palermo, św. Rozalii.
Pałac zbudowano w połowie XV wieku z woli arcybiskupa Simone Beccadellego, w miejscu starszego budynku za katedrą. Z XV wieku zachowały się elegancka triforia w stylu gotyku płomienistego i portal gotycko-katalański.
Muzeum miało burzliwe dzieje: ponownie otwarte w 1952 roku z obrazami uratowanymi ze zbombardowanych kościołów, znów w 1972, potem w 2004. Po kradzieży Caravaggia z oratorium San Lorenzo, w 1969 roku, zwieziono tu wiele dzieł z zamkniętych kościołów. Ostatnią ekspozycję otwarto 10 lipca 2021 roku.
Powstało w 1927 roku z woli kardynała Alessandra Lualdiego, który chciał ocalić dzieła z nieużywanych kościołów. Pierwszym zalążkiem były rzeźby zdobiące katedrę przed wielką przebudową w 1781 roku, przez półtora wieku zwalone w podziemiach.
Wśród sal wyróżnia się ta poświęcona Tribunie Antonella Gaginiego: wielkiemu marmurowemu ołtarzowi katedry, rozebranemu podczas przebudowy, z którego widać tu wiele fragmentów z płaskorzeźbami, jak Ucieczka do Egiptu i Epizody Męki Pańskiej.
Koniecznie zobacz też salę rzeźby XV wieku, z Domenico Gaginim i Francesco Laurana, oraz salę obrazów na złotym tle, z Madonną z perłą z 1171 roku i Rolą zmarłych braci Antonia Veneziana z 1388 roku.
Na piano nobile zwiedza się Pokoje Biskupów, sale reprezentacyjne, które należały do najwspanialszych w Palermo. Zachowały się fragmenty cyklu fresków Guglielma Borremansa z lat 1733–1734 i pozorowane perspektywy Gaspara Fumagallego.
Jest tu także sala poświęcona Pietrowi Novellemu, wielkiemu palermitańskiemu malarzowi XVII wieku. Sala Zielona jest poświęcona patronce Palermo, św. Rozalii.
Pałac zbudowano w połowie XV wieku z woli arcybiskupa Simone Beccadellego, w miejscu starszego budynku za katedrą. Z XV wieku zachowały się elegancka triforia w stylu gotyku płomienistego i portal gotycko-katalański.
Muzeum miało burzliwe dzieje: ponownie otwarte w 1952 roku z obrazami uratowanymi ze zbombardowanych kościołów, znów w 1972, potem w 2004. Po kradzieży Caravaggia z oratorium San Lorenzo, w 1969 roku, zwieziono tu wiele dzieł z zamkniętych kościołów. Ostatnią ekspozycję otwarto 10 lipca 2021 roku.