Opis
Oratorium Różańca w San Domenico to siedemnastowieczna sala modlitewna w Palermo, przy via dei Bambinai, niedaleko Vucciria i obok kościoła San Domenico. Kryje obraz ołtarzowy van Dycka i sztukaterie Giacomo Serpotty, a jego piękno skłoniło jednego z historyków sztuki do mówienia o rokoko.
Najcenniejszy jest obraz Madonny Różańcowej Antoona van Dycka na ołtarzu: Dziewica pojawia się ze św. Dominikiem, św. Katarzyną ze Sieny i świętymi patronkami Palermo, wraz z Rozalią. Zamówiono go po odnalezieniu szczątków św. Rozalii w 1624 roku, gdy dżuma słabła.
Van Dyck, malarz o europejskiej sławie, był wtedy w mieście. Bractwo Różańca skorzystało z okazji i odesłało na emeryturę obraz Maria Minnitiego. Malarz ukończył dzieło w Genui i dostarczył je około 1627 roku.
Wzdłuż ścian biegną Tajemnice Różańca, namalowane przez artystów flamandzkich, neapolitańskich i sycylijskich. Na prawej ścianie są bolesne, z Biczowaniem Matthiasa Stomera. Na pozostałych radosne, wśród nich Rozmowa z doktorami i Zesłanie Ducha Świętego Pietra Novellego. Novelli ozdobił też freskiem sklepienie, z Ukoronowaniem Marii.
Nad obrazami Serpotta wykonał około 1714–1717 w sztukaterii i wysokim reliefie epizody z Apokalipsy, w tym diabła spadającego, wygnanego z Raju. To jego sposób, by rzeźbą zapowiedzieć sens namalowanych Tajemnic.
W niszach sztukaterie Cnót noszą koronki i draperie według mody francuskiej. Najsłynniejsza jest Łagodność: trzyma gołębicę, a putto przebrany za braciszka wyciąga do niej rękę. Dalej są Miłość, Pokora, Pokój, Czystość, Cierpliwość, Męstwo i Posłuszeństwo.
Nad kopułą ołtarza uskrzydlone putta podtrzymują draperię, a damy i kawalerowie wychylają się z balustrady. Według Rudolfa Wittkowera być może nigdzie indziej we Włoszech rzeźba nie zbliżyła się tak bardzo do ducha rokoko.
Wokół biegną stalle braci, wsparte na konsolach rzeźbionych w motywy zwierzęce z ostatnich lat XVII wieku. Na wewnętrznej ścianie frontowej są Zmartwychwstanie, przypisywane Valerio Castello, i Wniebowzięcie Luki Giordana.
Najcenniejszy jest obraz Madonny Różańcowej Antoona van Dycka na ołtarzu: Dziewica pojawia się ze św. Dominikiem, św. Katarzyną ze Sieny i świętymi patronkami Palermo, wraz z Rozalią. Zamówiono go po odnalezieniu szczątków św. Rozalii w 1624 roku, gdy dżuma słabła.
Van Dyck, malarz o europejskiej sławie, był wtedy w mieście. Bractwo Różańca skorzystało z okazji i odesłało na emeryturę obraz Maria Minnitiego. Malarz ukończył dzieło w Genui i dostarczył je około 1627 roku.
Wzdłuż ścian biegną Tajemnice Różańca, namalowane przez artystów flamandzkich, neapolitańskich i sycylijskich. Na prawej ścianie są bolesne, z Biczowaniem Matthiasa Stomera. Na pozostałych radosne, wśród nich Rozmowa z doktorami i Zesłanie Ducha Świętego Pietra Novellego. Novelli ozdobił też freskiem sklepienie, z Ukoronowaniem Marii.
Nad obrazami Serpotta wykonał około 1714–1717 w sztukaterii i wysokim reliefie epizody z Apokalipsy, w tym diabła spadającego, wygnanego z Raju. To jego sposób, by rzeźbą zapowiedzieć sens namalowanych Tajemnic.
W niszach sztukaterie Cnót noszą koronki i draperie według mody francuskiej. Najsłynniejsza jest Łagodność: trzyma gołębicę, a putto przebrany za braciszka wyciąga do niej rękę. Dalej są Miłość, Pokora, Pokój, Czystość, Cierpliwość, Męstwo i Posłuszeństwo.
Nad kopułą ołtarza uskrzydlone putta podtrzymują draperię, a damy i kawalerowie wychylają się z balustrady. Według Rudolfa Wittkowera być może nigdzie indziej we Włoszech rzeźba nie zbliżyła się tak bardzo do ducha rokoko.
Wokół biegną stalle braci, wsparte na konsolach rzeźbionych w motywy zwierzęce z ostatnich lat XVII wieku. Na wewnętrznej ścianie frontowej są Zmartwychwstanie, przypisywane Valerio Castello, i Wniebowzięcie Luki Giordana.