Opis
Oratorium Różańca w Santa Cita to mała sala modlitewna w Palermo, obok kościoła Santa Cita, w której zachowało się jedno z arcydzieł rzeźbiarza Giacomo Serpotty: dekoracja z białej sztukaterii, wypełniająca każdą ścianę. Z zewnątrz skromne, w środku jest świętem.
Putta wspinają się po obramieniach okien, śpią, płaczą, wyglądają zza girland albo z bezczelną miną odwracają się plecami. Niektóre obejmują dłońmi kolana, zamyślone. Anioły i putta zdają się bawić ze sobą, z wyrazem twarzy i pozami zaskakująco swobodnymi.
Autorem jest Giacomo Serpotta, który zdobił salę w latach 1686–1718. Bractwo Różańca, założone w 1570 roku, chciało uczcić pomoc Matki Bożej dla chrześcijan w walce z „niewiernymi”, a Serpotta spełnił to życzenie, po swojemu.
Na ścianie wejściowej ogromna draperia, podtrzymywana przez radosny tłum puttów, ukazuje bitwę pod Lepanto. Po bokach dwaj wychudzeni młodzieńcy przypominają o okropnościach wojny.
Wzdłuż ścian, w małych teatrzykach, czyta się Tajemnice Różańca. Radosne są po lewej, bolesne po prawej, chwalebne w głębi. Na ołtarzu wisi płótno z Madonną Różańcową Carla Maratty z 1695 roku, w otoczeniu św. Dominika, św. Katarzyny ze Sieny, św. Rozalii i innych.
Na koniec, w latach 1717–1718, Serpotta ozdobił także część ołtarzową i dodał dwa posągi, Judytę i Esterę, by podkreślić obraz. Wokół biegną stalle braci, z hebanu inkrustowanego macicą perłową. Renowacja odsłoniła na ścianach kilka autografów rysunków Serpotty.
Aby tu dotrzeć, wchodzi się po schodach na galerię wyłożoną majoliką, na którą otwierają się dwa marmurowe portale późnorenesansowe. Potem obszerna przedsionkowa sala z portretami przełożonych bractwa prowadzi do sali. Naprzeciw oratorium stał Conservatorio dei fanciulli dispersi, pierwsze seminarium muzyczne dla sierot.
Putta wspinają się po obramieniach okien, śpią, płaczą, wyglądają zza girland albo z bezczelną miną odwracają się plecami. Niektóre obejmują dłońmi kolana, zamyślone. Anioły i putta zdają się bawić ze sobą, z wyrazem twarzy i pozami zaskakująco swobodnymi.
Autorem jest Giacomo Serpotta, który zdobił salę w latach 1686–1718. Bractwo Różańca, założone w 1570 roku, chciało uczcić pomoc Matki Bożej dla chrześcijan w walce z „niewiernymi”, a Serpotta spełnił to życzenie, po swojemu.
Na ścianie wejściowej ogromna draperia, podtrzymywana przez radosny tłum puttów, ukazuje bitwę pod Lepanto. Po bokach dwaj wychudzeni młodzieńcy przypominają o okropnościach wojny.
Wzdłuż ścian, w małych teatrzykach, czyta się Tajemnice Różańca. Radosne są po lewej, bolesne po prawej, chwalebne w głębi. Na ołtarzu wisi płótno z Madonną Różańcową Carla Maratty z 1695 roku, w otoczeniu św. Dominika, św. Katarzyny ze Sieny, św. Rozalii i innych.
Na koniec, w latach 1717–1718, Serpotta ozdobił także część ołtarzową i dodał dwa posągi, Judytę i Esterę, by podkreślić obraz. Wokół biegną stalle braci, z hebanu inkrustowanego macicą perłową. Renowacja odsłoniła na ścianach kilka autografów rysunków Serpotty.
Aby tu dotrzeć, wchodzi się po schodach na galerię wyłożoną majoliką, na którą otwierają się dwa marmurowe portale późnorenesansowe. Potem obszerna przedsionkowa sala z portretami przełożonych bractwa prowadzi do sali. Naprzeciw oratorium stał Conservatorio dei fanciulli dispersi, pierwsze seminarium muzyczne dla sierot.