Oratorium św. Wawrzyńca

Oratorium św. Wawrzyńca

Via Immacolatella 8-20. (Otwórz mapę)

Opis

Oratorium św. Wawrzyńca (Oratorio di San Lorenzo), w dzielnicy Kalsa obok bazyliki św. Franciszka, to niewielka sala przypominająca szkatułkę: ściany pokrywają stiuki Giacoma Serpotty, być może szczyt jego sztuki. Była siedzibą bractwa świeckich.

Sercem zwiedzania jest osiem stiukowych teatrzyków: małych scen w reliefie, opowiadających historie św. Wawrzyńca i św. Franciszka. Po jednej stronie życie świętego z Asyżu, od spotkania z sułtanem w Damietcie aż po stygmaty.

Po drugiej stronie toczy się historia Wawrzyńca, diakona i męczennika: rozdaje dobra Kościoła ubogim, rozmawia z papieżem Sykstusem II, staje wobec męki. Na ścianie w głębi, w wysokim reliefie, ponosi śmierć męczeńską na rozżarzonym ruszcie.

Między teatrzykami stoją wielkie posągi Cnót, od Gościnności i Pokuty po Miłość, Miłosierdzie i Prawdę, otoczone tłumem putt. Stiuki powstały około 1700 roku i pokazują całą inwencję Serpotty.

Nad ołtarzem wisiało Boże Narodzenie Caravaggia, ołtarzowy obraz ze świętymi Franciszkiem i Wawrzyńcem, wysoki prawie na trzy metry. Skradziono go w nocy z 17 na 18 października i nigdy go nie odnaleziono.

Scena to prosta szopka w stajni z belek, z aniołem zstępującym z góry. Krytyk Roberto Longhi uznał ją za najlepiej zachowane dzieło namalowane przez Caravaggia na Sycylii. W 2024 roku był to drugi najpilniej poszukiwany przez FBI obraz. Od 2015 roku na jego miejscu wisi kopia wykonana przy użyciu analiz naukowych i zaawansowanych technologii.

Bractwo św. Franciszka, które się tu zbierało, miało konkretne zadanie: zapewniać godny pochówek ubogim z Kalsy. Bractwo założono w 1564 roku, a kościół zbudowano w drugiej połowie XVI wieku.

Podczas bombardowań w 1943 roku ściana wejściowa wraz z dekoracjami została poważnie uszkodzona. W 1945 roku odbudował ją Filippo Mignosi.