Opis
Palazzo Mirto to dom-muzeum w Kalsie, dawnej arabskiej cytadeli Palermo: pałac Filangerich, książąt Mirto, urządzony meblami, żyrandolami i obrazami od XVII do XIX wieku. Pokazuje, jak żyła arystokracja Palermo.
Przez cztery wieki była to palermitańska rezydencja Filangerich, a potem Lanza Filangieri. Najstarsze struktury pochodzą z XIII wieku, ale po XVI wieku pałac był kilkakrotnie przebudowywany, aż do dzisiejszych form.
Potomkowie mieszkali tu nieprzerwanie do 1982 roku, kiedy ostatnia spadkobierczyni, Maria Concetta Lanza Filangieri di Mirto, przekazała go Regionowi Sycylii. Tak chciał w testamencie jej brat Stefano, który od początku wyobrażał sobie muzeum.
Trasa wiedzie po reprezentacyjnych schodach z czerwonego marmuru na piano nobile. Wyposażenie jest bogate: żyrandole z weneckiego szkła z Murano, panele lakierowane złotem z Chin, zegary, porcelana i arrasy.
Salone del Baldacchino, serce pałacu, został ozdobiony freskami przez Elię Interguglielmiego w 1795 roku, przedstawiającymi Chwałę cnotliwego księcia. Wśród alegorii młoda kobieta ściska gałązkę mirtu, rośliny poświęconej Afrodycie i symbolu rodu.
Jest palarnia w stylu chińskim, z podłogą ze skóry, salonik Dam i drugi z tajnym przejściem. W Salone degli Arazzi mit o Amorze i Psyche namalował Giuseppe Velasco.
Sala Salvatora Rosy jest ozdobiona freskami z epizodami z „Orlanda szalonego” Ariosta. Wśród instrumentów muzycznych są pozytyw z wałkiem, wiedeński fortepian z 1820 roku i dwa inne fortepiany. Pomieszczenia reprezentacyjne otwierają się na taras z nimfeum w stylu rocaille i ogród namalowany w technice trompe-l’œil.
Na parterze, oprócz stajni, wozowni i kuchni, są nawet więzienia. Filangerowie uważali się za potomków legendarnego normańskiego rycerza Angeria, który miał przybyć do Włoch z Tankredem z Hauteville.
Przez cztery wieki była to palermitańska rezydencja Filangerich, a potem Lanza Filangieri. Najstarsze struktury pochodzą z XIII wieku, ale po XVI wieku pałac był kilkakrotnie przebudowywany, aż do dzisiejszych form.
Potomkowie mieszkali tu nieprzerwanie do 1982 roku, kiedy ostatnia spadkobierczyni, Maria Concetta Lanza Filangieri di Mirto, przekazała go Regionowi Sycylii. Tak chciał w testamencie jej brat Stefano, który od początku wyobrażał sobie muzeum.
Trasa wiedzie po reprezentacyjnych schodach z czerwonego marmuru na piano nobile. Wyposażenie jest bogate: żyrandole z weneckiego szkła z Murano, panele lakierowane złotem z Chin, zegary, porcelana i arrasy.
Salone del Baldacchino, serce pałacu, został ozdobiony freskami przez Elię Interguglielmiego w 1795 roku, przedstawiającymi Chwałę cnotliwego księcia. Wśród alegorii młoda kobieta ściska gałązkę mirtu, rośliny poświęconej Afrodycie i symbolu rodu.
Jest palarnia w stylu chińskim, z podłogą ze skóry, salonik Dam i drugi z tajnym przejściem. W Salone degli Arazzi mit o Amorze i Psyche namalował Giuseppe Velasco.
Sala Salvatora Rosy jest ozdobiona freskami z epizodami z „Orlanda szalonego” Ariosta. Wśród instrumentów muzycznych są pozytyw z wałkiem, wiedeński fortepian z 1820 roku i dwa inne fortepiany. Pomieszczenia reprezentacyjne otwierają się na taras z nimfeum w stylu rocaille i ogród namalowany w technice trompe-l’œil.
Na parterze, oprócz stajni, wozowni i kuchni, są nawet więzienia. Filangerowie uważali się za potomków legendarnego normańskiego rycerza Angeria, który miał przybyć do Włoch z Tankredem z Hauteville.