Opis
Palazzo Ajutamicristo, przy via Garibaldi, to XV-wieczny pałac szlachecki: przykład gotyku sycylijskiego, z portalem łukowym, krenelażem w kształcie jaskółczego ogona i wielką freskowaną salą balową. Część mieści dziś kolekcje rzeźb i powozów.
Zażyczył go sobie bankier Guglielmo Ajutamicristo, baron Misilmeri i Calatafimi, który zbił fortunę na handlu zbożem i chciał mieć rezydencję w mieście, by wygodniej nim zarządzać. Zbudował go w latach 1490–1495 Matteo Carnilivari.
Wejście to portal z łukiem wieloośrodkowym, z opaską w kształcie laski na wiązkach kolumienek i skomplikowaną ramą w romby, w której szuka się herbu Ajutamicristów. Wyżej biegnie gibelińska attyka w kształcie jaskółczego ogona.
Projekt zrealizowano tylko częściowo, z większą dbałością o wnętrze. Potem przyszli Moncadowie, którzy w XVII wieku przerobili go, dodając wielkie okna klasycyzujące i balkony wsparte na kamiennych konsolach: dlatego dziś style się mieszają.
Najpiękniejsza jest sala balowa, wykonana około 1780 roku, ze sufitem ozdobionym freskiem Chwała księcia cnotliwego. Dwie połowy pałacu wiodą różne życie: jedna część jest zamieszkana przez osoby prywatne, druga należy do Regionu.
W części publicznej zwiedza się zbiór rzeźb z dziełami Domenica Gaginiego i Ignazia Marabittiego, a przede wszystkim dwie stele Mellerio, zamówione u Antonia Canovy w 1812 roku. W innych salach jest kolekcja powozów Martorana Genuardi.
W 1535 roku nocował tu cesarz Karol V, wracający z zwycięskiej kampanii tunezyjskiej, bo Pałac Królewski nie nadawał się do jego okazałości. W 1576 roku gościł tu także Don Juan Austriacki, zwycięzca spod Lepanto.
Ogród był „Florą z Caltanissetty”: aleje obsadzone drzewami, kamienne siedziska, posągi i fontanny, otwarty dla publiczności tylko o niektórych porach dnia. W 1797 roku książę Giovanni Luigi Moncada został porwany przez piratów, a okup płacony ratami beyowi Tunisu przesądził o upadku pałacu.
Zażyczył go sobie bankier Guglielmo Ajutamicristo, baron Misilmeri i Calatafimi, który zbił fortunę na handlu zbożem i chciał mieć rezydencję w mieście, by wygodniej nim zarządzać. Zbudował go w latach 1490–1495 Matteo Carnilivari.
Wejście to portal z łukiem wieloośrodkowym, z opaską w kształcie laski na wiązkach kolumienek i skomplikowaną ramą w romby, w której szuka się herbu Ajutamicristów. Wyżej biegnie gibelińska attyka w kształcie jaskółczego ogona.
Projekt zrealizowano tylko częściowo, z większą dbałością o wnętrze. Potem przyszli Moncadowie, którzy w XVII wieku przerobili go, dodając wielkie okna klasycyzujące i balkony wsparte na kamiennych konsolach: dlatego dziś style się mieszają.
Najpiękniejsza jest sala balowa, wykonana około 1780 roku, ze sufitem ozdobionym freskiem Chwała księcia cnotliwego. Dwie połowy pałacu wiodą różne życie: jedna część jest zamieszkana przez osoby prywatne, druga należy do Regionu.
W części publicznej zwiedza się zbiór rzeźb z dziełami Domenica Gaginiego i Ignazia Marabittiego, a przede wszystkim dwie stele Mellerio, zamówione u Antonia Canovy w 1812 roku. W innych salach jest kolekcja powozów Martorana Genuardi.
W 1535 roku nocował tu cesarz Karol V, wracający z zwycięskiej kampanii tunezyjskiej, bo Pałac Królewski nie nadawał się do jego okazałości. W 1576 roku gościł tu także Don Juan Austriacki, zwycięzca spod Lepanto.
Ogród był „Florą z Caltanissetty”: aleje obsadzone drzewami, kamienne siedziska, posągi i fontanny, otwarty dla publiczności tylko o niektórych porach dnia. W 1797 roku książę Giovanni Luigi Moncada został porwany przez piratów, a okup płacony ratami beyowi Tunisu przesądził o upadku pałacu.