Opis
Palazzo Isnello to osiemnastowieczny pałac szlachecki przy Cassaro, głównej ulicy dawnego Palermo, między Piazza Borsa a północnym krańcem Kalsy. Nazywa się też Palazzo Termine d'Isnello albo Sant'Antimo al Cassaro. Fasada wygląda skromnie, ale za nią kryje się piano nobile ze freskami, z jednym z arcydzieł sycylijskiego malarstwa tamtego stulecia.
Fasada z 1750 roku jest w stylu postbarokowym, zaprojektowana przez nieznanego architekta i zawiera już elementy zapowiadające neoklasycyzm. Ma trzy kondygnacje i ciągły balkon na piano nobile, z siedmioma otworami z trójkątnymi i łukowymi naczółkami.
Pośrodku, między dwiema kolumnami z marmuru afrykańskiego, otwierał się portal honorowy, z architrawem zdobionym tryglifami, liśćmi akantu i lwimi maszkaronami oraz herbami Licata i Ruffo di Calabria. W XX wieku zamurowano go, by zrobić miejsce na sklep.
W sali balowej znajduje się Apoteoza Palermo Vita D'Anny, triumfalna alegoria z Geniuszem Palermo pośrodku, dawnym patronem miasta. To jedno z ośmiu wielkich przedstawień Geniusza i jedyne malowane.
Sklepienie Salonu Czterech Pór Roku jest dziełem Francesca Sozziego, z alegorycznymi scenami w ramach w kształcie motylich skrzydeł, rozwiązaniu użytym tu po raz pierwszy.
W pobliskim saloniku jest fresk ze świętą Rozalią, patronką Palermo, poprawiony pod koniec XIX wieku w manierze pointylizmu. W innym kobieca postać trzyma herb Termine.
Pozostałe saloniki mają stropy ze stiukami rokajlowymi i polichromowanymi porcelanami z motywami kwiatów i zwierząt. Freski pochodzą z 1760 roku.
Pałac przybrał obecną formę w 1750 roku, gdy Vincenzo Termine, hrabia Isnello, kazał rozbudować szesnastowieczne jądro Paola Ferreriego, włączając sześć średniowiecznych budynków. Dziesięć lat później zaprosił malarzy, by ozdobili piano nobile.
W XIX wieku mieszkał tu historyk i arabista Michele Amari. W 1843 roku, po opublikowaniu „Wojny nieszporów sycylijskich”, niemiłej Burbonom, musiał uciekać do Francji. Tablica na fasadzie od strony Via Isnello o nim przypomina.
Potem przyszły cięcia. W 1929 roku nowi właściciele, rodzina Napolitano, rozebrali monumentalne schody i przenieśli główne wejście na Via Isnello. W 1943 roku bomby uszkodziły pałac, naprawiony po wojnie.
Koniecznie zobacz
• Apoteozę Palermo.
• Cztery Pory Roku Sozziego.
• Fasadę od strony Cassaro.
Czy wiesz, że…?
• Po trzęsieniu ziemi w 2002 roku pałac przeszedł prace wzmacniające.
• Léon Dufourny w swoim dzienniku z końca XVIII wieku opisał go w złym stanie.
Fasada z 1750 roku jest w stylu postbarokowym, zaprojektowana przez nieznanego architekta i zawiera już elementy zapowiadające neoklasycyzm. Ma trzy kondygnacje i ciągły balkon na piano nobile, z siedmioma otworami z trójkątnymi i łukowymi naczółkami.
Pośrodku, między dwiema kolumnami z marmuru afrykańskiego, otwierał się portal honorowy, z architrawem zdobionym tryglifami, liśćmi akantu i lwimi maszkaronami oraz herbami Licata i Ruffo di Calabria. W XX wieku zamurowano go, by zrobić miejsce na sklep.
W sali balowej znajduje się Apoteoza Palermo Vita D'Anny, triumfalna alegoria z Geniuszem Palermo pośrodku, dawnym patronem miasta. To jedno z ośmiu wielkich przedstawień Geniusza i jedyne malowane.
Sklepienie Salonu Czterech Pór Roku jest dziełem Francesca Sozziego, z alegorycznymi scenami w ramach w kształcie motylich skrzydeł, rozwiązaniu użytym tu po raz pierwszy.
W pobliskim saloniku jest fresk ze świętą Rozalią, patronką Palermo, poprawiony pod koniec XIX wieku w manierze pointylizmu. W innym kobieca postać trzyma herb Termine.
Pozostałe saloniki mają stropy ze stiukami rokajlowymi i polichromowanymi porcelanami z motywami kwiatów i zwierząt. Freski pochodzą z 1760 roku.
Pałac przybrał obecną formę w 1750 roku, gdy Vincenzo Termine, hrabia Isnello, kazał rozbudować szesnastowieczne jądro Paola Ferreriego, włączając sześć średniowiecznych budynków. Dziesięć lat później zaprosił malarzy, by ozdobili piano nobile.
W XIX wieku mieszkał tu historyk i arabista Michele Amari. W 1843 roku, po opublikowaniu „Wojny nieszporów sycylijskich”, niemiłej Burbonom, musiał uciekać do Francji. Tablica na fasadzie od strony Via Isnello o nim przypomina.
Potem przyszły cięcia. W 1929 roku nowi właściciele, rodzina Napolitano, rozebrali monumentalne schody i przenieśli główne wejście na Via Isnello. W 1943 roku bomby uszkodziły pałac, naprawiony po wojnie.
Koniecznie zobacz
• Apoteozę Palermo.
• Cztery Pory Roku Sozziego.
• Fasadę od strony Cassaro.
Czy wiesz, że…?
• Po trzęsieniu ziemi w 2002 roku pałac przeszedł prace wzmacniające.
• Léon Dufourny w swoim dzienniku z końca XVIII wieku opisał go w złym stanie.