Opis
Palazzo Pretorio, dla wszystkich Palazzo delle Aquile, to ratusz Palermo, na Piazza Pretoria, o dwa kroki od Quattro Canti i granicy Kalsy. Jest reprezentacyjną siedzibą gminy i wychodzi na słynną fontannę na placu.
Odbudowano go pod koniec XV wieku z woli pretora Pietra Speciale i od tamtej pory ciągle zmienia oblicze. W 1875 roku Giuseppe Damiani Almeyda przerobił go w stylu neorenesansowym, z rustyką w kolorze ochry, którą widać do dziś.
Nazwa pochodzi od orłów, symbolu miasta: różnej roboty znajdziesz je na fasadach, wśród inskrypcji, medalionów i herbów. Wysoko czuwa posąg świętej Rozalii, patronki miasta, wyrzeźbiony w 1661 roku przez Carla D’Aprile.
Najukochańsze dzieło stoi na wielkich schodach: Geniusz Palermo, niewielka marmurowa grupa o wysokości 2,60 metra, dzieło Domenica Gaginiego i Gabriela di Battista. Wyryto na niej łacińskie motto: „Palermo, złota muszla, pożera swoich i żywi obcych”.
Dalej są sale piano nobile: Czerwona Sala, gabinet burmistrza, z dwoma żyrandolami z Murano i antycznym posągiem „Nagich Kłócących się”; Żółta Sala, gdzie zbiera się zarząd miasta.
Sala delle Lapidi bierze nazwę od pięćdziesięciu marmurowych tablic na ścianach, umieszczonych w 1875 roku. Obraduje tu rada miejska, pod malowanym drewnianym stropem z XIV wieku, odnowionym przez florenckiego malarza.
W atrium i pod portykiem mieszczą się zabytki z różnych epok, w tym rzymska marmurowa grupa dwojga małżonków podających sobie dłonie. Przed pałacem schody z dwoma marmurowymi sfinksami łączą plac z via Maqueda.
Posąg Geniusza odnaleziono w 1596 roku w piwnicach pałacu, gdzie o nim zapomniano. Po zdobyciu Palermo w 1860 roku pałac był siedzibą dyktatorskiego rządu Garibaldiego, o czym przypomina tablica.
Odbudowano go pod koniec XV wieku z woli pretora Pietra Speciale i od tamtej pory ciągle zmienia oblicze. W 1875 roku Giuseppe Damiani Almeyda przerobił go w stylu neorenesansowym, z rustyką w kolorze ochry, którą widać do dziś.
Nazwa pochodzi od orłów, symbolu miasta: różnej roboty znajdziesz je na fasadach, wśród inskrypcji, medalionów i herbów. Wysoko czuwa posąg świętej Rozalii, patronki miasta, wyrzeźbiony w 1661 roku przez Carla D’Aprile.
Najukochańsze dzieło stoi na wielkich schodach: Geniusz Palermo, niewielka marmurowa grupa o wysokości 2,60 metra, dzieło Domenica Gaginiego i Gabriela di Battista. Wyryto na niej łacińskie motto: „Palermo, złota muszla, pożera swoich i żywi obcych”.
Dalej są sale piano nobile: Czerwona Sala, gabinet burmistrza, z dwoma żyrandolami z Murano i antycznym posągiem „Nagich Kłócących się”; Żółta Sala, gdzie zbiera się zarząd miasta.
Sala delle Lapidi bierze nazwę od pięćdziesięciu marmurowych tablic na ścianach, umieszczonych w 1875 roku. Obraduje tu rada miejska, pod malowanym drewnianym stropem z XIV wieku, odnowionym przez florenckiego malarza.
W atrium i pod portykiem mieszczą się zabytki z różnych epok, w tym rzymska marmurowa grupa dwojga małżonków podających sobie dłonie. Przed pałacem schody z dwoma marmurowymi sfinksami łączą plac z via Maqueda.
Posąg Geniusza odnaleziono w 1596 roku w piwnicach pałacu, gdzie o nim zapomniano. Po zdobyciu Palermo w 1860 roku pałac był siedzibą dyktatorskiego rządu Garibaldiego, o czym przypomina tablica.