Opis
Palazzo Valguarnera-Gangi to osiemnastowieczny pałac szlachecki w Palermo, w pobliżu Piazza Sant’Anna i Galleria d’Arte Moderna. Zajmuje osiem tysięcy metrów kwadratowych i uchodzi za jeden ze szczytów włoskiego rokoka, który dotrwał do dziś niemal nietknięty.
Słynie też z kina: tu nakręcono scenę balu w „Lamparcie” Luchina Viscontiego, jeden z najsłynniejszych momentów filmu z 1963 roku. Reżyser użył ponad dziesięciu tysięcy świec.
Pałac powstał z woli księcia Pietra Valguarnery, który małżeństwem z bratanicą Marianną połączył dwa majątki. Plan polegał na połączeniu kilku rezydencji miasta w jedną rezydencję królewską, a prace trwały od 1757 do 1792 roku.
Geniuszem budowy był architekt z Trapani Andrea Gigante, któremu zawdzięczamy monumentalne schody z posągami Ignazia Marabittiego i ażurową galerię inspirowaną stylem Bibieny.
Symboliczną salą jest Salone Giallo, sala balowa obita żółtym jedwabiem. Ażurowe sklepienie zaprojektowano tak, by światło żyrandoli z Murano mogło się z nim bawić: środkowy ma 102 ramiona. Sufit namalował Gaspare Serenario, „Triumf cnót potrzebnych księciu”.
Galeria Luster ma cztery wielkie lustra w ramach z szczerego złota i podwójny sufit z ażurowego drewna, przez który widać fresk wyżej. W Salone d’onore sklepienie zdobi „Chwała cnotliwego księcia” Elii Intergugliemiego, ukończona w 1792 roku.
Pałac ma też ogród tarasowy od strony Piazza Sant’Anna, a na dole znajdował się maleńki teatr. Styl sal przypomina Wersal i Reggia di Caserta.
W 1820 roku księżniczka Giovanna Valguarnera wyszła za Giuseppe Mantegnę, księcia Gangi, który odnowił pałac w neoklasycznym guście Ludwika XVI. W 1907 roku wydano tu obiad na cześć Edwarda VII Angielskiego i królowej Aleksandry.
Pałac wciąż należy do potomków budowniczych, co wyjaśnia, dlaczego tak dobrze się zachował.
Słynie też z kina: tu nakręcono scenę balu w „Lamparcie” Luchina Viscontiego, jeden z najsłynniejszych momentów filmu z 1963 roku. Reżyser użył ponad dziesięciu tysięcy świec.
Pałac powstał z woli księcia Pietra Valguarnery, który małżeństwem z bratanicą Marianną połączył dwa majątki. Plan polegał na połączeniu kilku rezydencji miasta w jedną rezydencję królewską, a prace trwały od 1757 do 1792 roku.
Geniuszem budowy był architekt z Trapani Andrea Gigante, któremu zawdzięczamy monumentalne schody z posągami Ignazia Marabittiego i ażurową galerię inspirowaną stylem Bibieny.
Symboliczną salą jest Salone Giallo, sala balowa obita żółtym jedwabiem. Ażurowe sklepienie zaprojektowano tak, by światło żyrandoli z Murano mogło się z nim bawić: środkowy ma 102 ramiona. Sufit namalował Gaspare Serenario, „Triumf cnót potrzebnych księciu”.
Galeria Luster ma cztery wielkie lustra w ramach z szczerego złota i podwójny sufit z ażurowego drewna, przez który widać fresk wyżej. W Salone d’onore sklepienie zdobi „Chwała cnotliwego księcia” Elii Intergugliemiego, ukończona w 1792 roku.
Pałac ma też ogród tarasowy od strony Piazza Sant’Anna, a na dole znajdował się maleńki teatr. Styl sal przypomina Wersal i Reggia di Caserta.
W 1820 roku księżniczka Giovanna Valguarnera wyszła za Giuseppe Mantegnę, księcia Gangi, który odnowił pałac w neoklasycznym guście Ludwika XVI. W 1907 roku wydano tu obiad na cześć Edwarda VII Angielskiego i królowej Aleksandry.
Pałac wciąż należy do potomków budowniczych, co wyjaśnia, dlaczego tak dobrze się zachował.