Opis
Teatro Massimo to największy teatr operowy we Włoszech i jeden z największych w Europie, trzeci pod względem rozmiarów po Operze Paryskiej i Wiedeńskiej Operze Państwowej. Stoi w Palermo, między miastem starym a dziewiętnastowiecznym, z fasadą jak grecko-rzymska świątynia: sześć korynckich kolumn na szczycie schodów, a nad nimi olbrzymia kopuła.
Na zewnątrz, po bokach schodów, czuwają dwa brązowe lwy: Tragedia Benedetta Civilettiego i Liryka Maria Rutellego. Wysoko na frontonie widnieje motto: „Sztuka odnawia narody i odsłania ich życie”.
Sala ma kształt podkowy, z pięcioma kondygnacjami lóż i galerią. Za architekturę odpowiada Ernesto Basile, wielki interpretator europejskiego secesji. Sufit nad parterem tworzą wielkie freskowane panele drewniane, „płatki”, które otwierają się ku górze, by powietrze krążyło bez wymuszonej wentylacji.
W sali pompejańskiej, pierwotnie zarezerwowanej tylko dla mężczyzn, jest sztuczka akustyczna zamierzona przez architekta. Lekka asymetria sprawia, że kto stoi dokładnie pośrodku, słyszy swój głos wzmocniony, a z zewnątrz rotundy nie sposób zrozumieć, co się mówi w środku.
Historia teatru jest długa. Konkurs w 1864 roku wygrał Giovan Battista Filippo Basile. Aby zrobić miejsce, zburzono kościół Stimmate i klasztor San Giuliano, ale prace ruszyły dopiero w 1875 roku, po burzliwych perypetiach.
Gdy Basile zmarł, gmina poprosiła jego syna Ernesta o ukończenie dzieła. 16 maja 1897 roku kurtyna poszła w górę na Falstaffie Verdiego. Potrzeba było około stu pięćdziesięciu kamieniarzy, a budowniczy Giovanni Rutelli wynalazł żuraw parowy zdolny podnieść osiem ton na wysokość 22 metrów.
Kopuła o średnicy 28,73 metra spoczywa na rolkach, które pozwalają jej poruszać się wraz ze zmianami temperatury. Potem teatr był zamknięty od 1974 do 1997 roku z powodu długo odkładanej renowacji. W 1990 roku Francis Ford Coppola nakręcił tu niektóre sceny Ojca chrzestnego III: Michael Corleone idzie zobaczyć debiut syna w Rycerskości wieśniaczej.
Koniecznie zobacz
• Schody z brązowymi lwami.
• Salę w kształcie podkowy.
• Salę pompejańską.
• Kopułę.
Czy wiesz, że…?
• Teatr ma 60 metrów wysokości, z czego 55 przypada na scenę.
• Budynek zajmuje ponad 7700 metrów kwadratowych.
• W 2002 roku Claudio Abbado przywiózł tu Berliner Philharmoniker na „Koncert dla Europy”.
Na zewnątrz, po bokach schodów, czuwają dwa brązowe lwy: Tragedia Benedetta Civilettiego i Liryka Maria Rutellego. Wysoko na frontonie widnieje motto: „Sztuka odnawia narody i odsłania ich życie”.
Sala ma kształt podkowy, z pięcioma kondygnacjami lóż i galerią. Za architekturę odpowiada Ernesto Basile, wielki interpretator europejskiego secesji. Sufit nad parterem tworzą wielkie freskowane panele drewniane, „płatki”, które otwierają się ku górze, by powietrze krążyło bez wymuszonej wentylacji.
W sali pompejańskiej, pierwotnie zarezerwowanej tylko dla mężczyzn, jest sztuczka akustyczna zamierzona przez architekta. Lekka asymetria sprawia, że kto stoi dokładnie pośrodku, słyszy swój głos wzmocniony, a z zewnątrz rotundy nie sposób zrozumieć, co się mówi w środku.
Historia teatru jest długa. Konkurs w 1864 roku wygrał Giovan Battista Filippo Basile. Aby zrobić miejsce, zburzono kościół Stimmate i klasztor San Giuliano, ale prace ruszyły dopiero w 1875 roku, po burzliwych perypetiach.
Gdy Basile zmarł, gmina poprosiła jego syna Ernesta o ukończenie dzieła. 16 maja 1897 roku kurtyna poszła w górę na Falstaffie Verdiego. Potrzeba było około stu pięćdziesięciu kamieniarzy, a budowniczy Giovanni Rutelli wynalazł żuraw parowy zdolny podnieść osiem ton na wysokość 22 metrów.
Kopuła o średnicy 28,73 metra spoczywa na rolkach, które pozwalają jej poruszać się wraz ze zmianami temperatury. Potem teatr był zamknięty od 1974 do 1997 roku z powodu długo odkładanej renowacji. W 1990 roku Francis Ford Coppola nakręcił tu niektóre sceny Ojca chrzestnego III: Michael Corleone idzie zobaczyć debiut syna w Rycerskości wieśniaczej.
Koniecznie zobacz
• Schody z brązowymi lwami.
• Salę w kształcie podkowy.
• Salę pompejańską.
• Kopułę.
Czy wiesz, że…?
• Teatr ma 60 metrów wysokości, z czego 55 przypada na scenę.
• Budynek zajmuje ponad 7700 metrów kwadratowych.
• W 2002 roku Claudio Abbado przywiózł tu Berliner Philharmoniker na „Koncert dla Europy”.