Opis
Teatro Politeama Garibaldi to wielki dziewiętnastowieczny teatr Palermo, stojący na placu Ruggero Settimo, gdzie kończy się viale della Libertà. Uważa się go za „serce” miasta, a mieszkańcy mówią po prostu Politeama, tak jak o placu wokół.
Największe wrażenie robi wejście: łuk triumfalny zwieńczony brązową kwadrygą Apolla, dziełem Mario Rutellego, z parą brązowych koni po bokach, autorstwa Benedetta Civilettiego. Z tyłu zaokrągla się walcowa bryła, która przypomina Panteon.
Projekt jest dziełem Giuseppe Damianiego Almeydy, który wzorował się na Rzymie i Pompejach: dwa rzędy kolumn jak w amfiteatrze, a w loggiach polichromowane dekoracje w stylu pompejańskim, odnowione w 2000 roku.
W środku znajduje się sala w kształcie podkowy, z dwoma rzędami lóż i szeroką galerią na dwóch poziomach. To typ teatru-cyrku: półwalcowy kształt fasady skrywa widownię. Pomyślano go jako „teatr ludu”: w 1874 roku mógł pomieścić pięć tysięcy widzów, w czasach, gdy teatry były dla nielicznych.
Politeama powstała jako teatr dzienny pod gołym niebem i dopiero później zdecydowano się go zadaszyć. Otwarto go 7 czerwca 1874 roku operą „Capuleti i Montecchi” Belliniego, gdy był jeszcze niedokończony i bez dachu.
Metalowe przekrycie z odlewni Oretea, uważane wówczas za wielkie dzieło inżynierii, pojawiło się dopiero w listopadzie 1877 roku. Ostatnie prace upiększające wykonano w 1891 roku, na wielką Wystawę Narodową zorganizowaną w Palermo.
Na oficjalne otwarcie tamtego roku wystawiono „Otella” Verdiego, z tenorem Francesco Tamagno i królem Humbertem I na widowni. Od 1910 do 2006 roku w foyer mieściła się Galeria Sztuki Nowoczesnej.
W XX wieku Politeama była też kinem premierowym i areną pokazów cyrkowych, na przemian z teatrem. Od 2001 roku jest siedzibą Sycylijskiej Orkiestry Symfonicznej.
Największe wrażenie robi wejście: łuk triumfalny zwieńczony brązową kwadrygą Apolla, dziełem Mario Rutellego, z parą brązowych koni po bokach, autorstwa Benedetta Civilettiego. Z tyłu zaokrągla się walcowa bryła, która przypomina Panteon.
Projekt jest dziełem Giuseppe Damianiego Almeydy, który wzorował się na Rzymie i Pompejach: dwa rzędy kolumn jak w amfiteatrze, a w loggiach polichromowane dekoracje w stylu pompejańskim, odnowione w 2000 roku.
W środku znajduje się sala w kształcie podkowy, z dwoma rzędami lóż i szeroką galerią na dwóch poziomach. To typ teatru-cyrku: półwalcowy kształt fasady skrywa widownię. Pomyślano go jako „teatr ludu”: w 1874 roku mógł pomieścić pięć tysięcy widzów, w czasach, gdy teatry były dla nielicznych.
Politeama powstała jako teatr dzienny pod gołym niebem i dopiero później zdecydowano się go zadaszyć. Otwarto go 7 czerwca 1874 roku operą „Capuleti i Montecchi” Belliniego, gdy był jeszcze niedokończony i bez dachu.
Metalowe przekrycie z odlewni Oretea, uważane wówczas za wielkie dzieło inżynierii, pojawiło się dopiero w listopadzie 1877 roku. Ostatnie prace upiększające wykonano w 1891 roku, na wielką Wystawę Narodową zorganizowaną w Palermo.
Na oficjalne otwarcie tamtego roku wystawiono „Otella” Verdiego, z tenorem Francesco Tamagno i królem Humbertem I na widowni. Od 1910 do 2006 roku w foyer mieściła się Galeria Sztuki Nowoczesnej.
W XX wieku Politeama była też kinem premierowym i areną pokazów cyrkowych, na przemian z teatrem. Od 2001 roku jest siedzibą Sycylijskiej Orkiestry Symfonicznej.