Opis
Via Roma to długa, prosta ulica Palermo, która łączy Dworzec Centralny z Teatrem Politeama, przecinając historyczne centrum na dwoje. Wytyczono ją między końcem XIX a pierwszą połową XX wieku i jest wielką „nowoczesną” arterią miasta, z eklektycznymi i secesyjnymi kamienicami.
Wzdłuż ulicy znajdują się Palazzo delle Poste, Teatr Biondo, Palazzo del Banco di Sicilia i Palazzo Moncada di Paternò. Mija ona też plac San Domenico, nad którym stoi kościół o tej samej nazwie, panteon zasłużonych Sycylijczyków.
O charakterze ulicy stanowią fasady: wysokie budynki banków i biur, ale też pałace prywatne, w stylu eklektycznym lub secesyjnym. Były wyższe od niskich domów wokół i ukrywały nędzę mijanych dzielnic: ulica bardziej reprezentacyjna niż praktyczna.
Po zjednoczeniu Włoch miasto chciało stać się nowoczesne, jak Paryż barona Haussmanna. Potrzebna była wielka prosta aleja od nowego Dworca Centralnego ku nowemu miastu i portowi. Plan Felice Giarrusso z 1894 roku poprowadził ją przez stare miasto.
Aby tego dokonać, zburzono pałace szlacheckie, kościoły, klasztory i całe dzielnice robotnicze, między innymi Conceria. Gdy rozbiórki dotarły do okolic Vucciria, odsłoniły nędzę, której ówczesna burżuazja nie chciała oglądać.
W 1906 roku, zaraz po rozbiórce ogrodu Olivella, prace przesunięto o kilka metrów w stronę morza, na wysokość klasztoru jezuitów, i idealnie prosty odcinek przestał być prosty. Wybuchł skandal.
Giarrusso podał się do dymisji, napłynęły tysiące protestów i dwie komisje śledcze: pierwszej przewodniczył sam burmistrz, druga, powołana przez rząd w 1908 roku, ograniczyła się do rozdania upomnień. Trasę kończono potem odcinkami, aż do monumentalnego wejścia na placu Giulio Cesare przed dworcem.
Za placem Luigiego Sturzo idealne przedłużenie ulicy znane jest palermitańczykom jako Via Roma Nuova.
Wzdłuż ulicy znajdują się Palazzo delle Poste, Teatr Biondo, Palazzo del Banco di Sicilia i Palazzo Moncada di Paternò. Mija ona też plac San Domenico, nad którym stoi kościół o tej samej nazwie, panteon zasłużonych Sycylijczyków.
O charakterze ulicy stanowią fasady: wysokie budynki banków i biur, ale też pałace prywatne, w stylu eklektycznym lub secesyjnym. Były wyższe od niskich domów wokół i ukrywały nędzę mijanych dzielnic: ulica bardziej reprezentacyjna niż praktyczna.
Po zjednoczeniu Włoch miasto chciało stać się nowoczesne, jak Paryż barona Haussmanna. Potrzebna była wielka prosta aleja od nowego Dworca Centralnego ku nowemu miastu i portowi. Plan Felice Giarrusso z 1894 roku poprowadził ją przez stare miasto.
Aby tego dokonać, zburzono pałace szlacheckie, kościoły, klasztory i całe dzielnice robotnicze, między innymi Conceria. Gdy rozbiórki dotarły do okolic Vucciria, odsłoniły nędzę, której ówczesna burżuazja nie chciała oglądać.
W 1906 roku, zaraz po rozbiórce ogrodu Olivella, prace przesunięto o kilka metrów w stronę morza, na wysokość klasztoru jezuitów, i idealnie prosty odcinek przestał być prosty. Wybuchł skandal.
Giarrusso podał się do dymisji, napłynęły tysiące protestów i dwie komisje śledcze: pierwszej przewodniczył sam burmistrz, druga, powołana przez rząd w 1908 roku, ograniczyła się do rozdania upomnień. Trasę kończono potem odcinkami, aż do monumentalnego wejścia na placu Giulio Cesare przed dworcem.
Za placem Luigiego Sturzo idealne przedłużenie ulicy znane jest palermitańczykom jako Via Roma Nuova.