Opis
Bazylika św. Franciszka z Asyżu to jeden z wielkich gotyckich kościołów Palermo, w Kalsie, niedaleko corso Vittorio Emanuele. Od 1924 roku nosi tytuł bazyliki mniejszej, a w jej szesnastu kaplicach czyta się sztukę sycylijską od XIV do XVIII wieku.
Fasada pochodzi z XIV wieku i ma trzy portale. Środkowy ma obramienie w zygzak na trzech rzędach kolumn i wieńczy go rozeta, odbudowana w XX wieku. W środku trzy nawy ze sklepieniami i oryginalne gotyckie biforia, a nad nawą główną dach na więźbie.
Najsłynniejszym dziełem jest Cappella Mastrantonio, autorstwa Francesca Laurany i Pietra de Bonitate (1468–1469): wdziera się z pierwszymi formami sycylijskiego renesansu do wnętrza jeszcze późnogotyckiego.
Wzdłuż nawy znajdziesz cnoty franciszkańskie, dziesięć stiukowych posągów z 1723 roku, uważanych za jedne z najlepszych dzieł Giacoma Serpotty. Cappella dell’Immacolata jest wyłożona polichromowanymi marmurami z XVII wieku, a sklepienia zdobią stiuki i freski Pietra Novellego.
Nie przegap też portalu św. Rainera (1503–1505), z ośmioma scenami z życia świętego, oraz wysokiego reliefu św. Jerzego i smoka dłuta Antonella Gaginiego, przypominającego o społeczności genueńskiej.
Wielkie rody i społeczności cudzoziemców, w tym Genueńczycy i Pizańczycy, rywalizowali o to, by mieć tu kaplicę. W kościele odbywały się też nadzwyczajne sesje Parlamentu Sycylii, w 1518 i 1531 roku.
Jego dzieje były burzliwe. Franciszkanie przybyli do Palermo jeszcze za życia świętego Franciszka i zostali wypędzeni przez miejscowe duchowieństwo. W 1239 roku cesarz Fryderyk II, skłócony z papieżem, kazał zburzyć ich klasztor.
Prace wznowiono w 1255 roku. Klasztor z 1235 roku wykorzystywał jako dzwonnicę zrujnowaną wieżę, Maniace. Rok 1943 przyniósł bomby, które rozdarły nawy i absydy: długa odbudowa usunęła XIX-wieczne warstwy i przywróciła kościołowi średniowieczne oblicze.
Fasada pochodzi z XIV wieku i ma trzy portale. Środkowy ma obramienie w zygzak na trzech rzędach kolumn i wieńczy go rozeta, odbudowana w XX wieku. W środku trzy nawy ze sklepieniami i oryginalne gotyckie biforia, a nad nawą główną dach na więźbie.
Najsłynniejszym dziełem jest Cappella Mastrantonio, autorstwa Francesca Laurany i Pietra de Bonitate (1468–1469): wdziera się z pierwszymi formami sycylijskiego renesansu do wnętrza jeszcze późnogotyckiego.
Wzdłuż nawy znajdziesz cnoty franciszkańskie, dziesięć stiukowych posągów z 1723 roku, uważanych za jedne z najlepszych dzieł Giacoma Serpotty. Cappella dell’Immacolata jest wyłożona polichromowanymi marmurami z XVII wieku, a sklepienia zdobią stiuki i freski Pietra Novellego.
Nie przegap też portalu św. Rainera (1503–1505), z ośmioma scenami z życia świętego, oraz wysokiego reliefu św. Jerzego i smoka dłuta Antonella Gaginiego, przypominającego o społeczności genueńskiej.
Wielkie rody i społeczności cudzoziemców, w tym Genueńczycy i Pizańczycy, rywalizowali o to, by mieć tu kaplicę. W kościele odbywały się też nadzwyczajne sesje Parlamentu Sycylii, w 1518 i 1531 roku.
Jego dzieje były burzliwe. Franciszkanie przybyli do Palermo jeszcze za życia świętego Franciszka i zostali wypędzeni przez miejscowe duchowieństwo. W 1239 roku cesarz Fryderyk II, skłócony z papieżem, kazał zburzyć ich klasztor.
Prace wznowiono w 1255 roku. Klasztor z 1235 roku wykorzystywał jako dzwonnicę zrujnowaną wieżę, Maniace. Rok 1943 przyniósł bomby, które rozdarły nawy i absydy: długa odbudowa usunęła XIX-wieczne warstwy i przywróciła kościołowi średniowieczne oblicze.