Opis
Corso Vittorio Emanuele, dla mieszkańców Palermo wciąż Cassaro, to najstarsza ulica miasta: długa, prosta arteria, która schodzi od Porta Nuova, obok Pałacu Normanów, aż do Porta Felice, niemal nad samym morzem.
Idąc nią, mijasz katedrę, kościół San Giuseppe dei Teatini, a w połowie drogi Quattro Canti, skrzyżowanie z via Maqueda tuż obok piazza Pretoria. Niżej leżą kościół San Matteo i piazza Marina z fontanną Garraffo.
Sześć z dziewięciu zabytków arabsko-normańskiego Palermo, wpisanych na listę UNESCO, stoi przy Cassaro albo kilka kroków od niego. Ulicę wytyczyli Fenicjanie, by połączyć port z nekropolią; nazwa pochodzi od łacińskiego castrum, być może za pośrednictwem arabskiego al-Kasr, „twierdza”.
Dzisiejszy prosty bieg ulicy pochodzi z XVI wieku: od 1567 roku wicekról García de Toledo kazał ją wyprostować i poszerzyć, a w 1581 roku Marcantonio Colonna przedłużył ją aż do murów, otwierając Porta Felice na morze. Po zjednoczeniu Włoch nadano jej imię Wiktora Emanuela II, ale stara nazwa przetrwała.
Idąc nią, mijasz katedrę, kościół San Giuseppe dei Teatini, a w połowie drogi Quattro Canti, skrzyżowanie z via Maqueda tuż obok piazza Pretoria. Niżej leżą kościół San Matteo i piazza Marina z fontanną Garraffo.
Sześć z dziewięciu zabytków arabsko-normańskiego Palermo, wpisanych na listę UNESCO, stoi przy Cassaro albo kilka kroków od niego. Ulicę wytyczyli Fenicjanie, by połączyć port z nekropolią; nazwa pochodzi od łacińskiego castrum, być może za pośrednictwem arabskiego al-Kasr, „twierdza”.
Dzisiejszy prosty bieg ulicy pochodzi z XVI wieku: od 1567 roku wicekról García de Toledo kazał ją wyprostować i poszerzyć, a w 1581 roku Marcantonio Colonna przedłużył ją aż do murów, otwierając Porta Felice na morze. Po zjednoczeniu Włoch nadano jej imię Wiktora Emanuela II, ale stara nazwa przetrwała.