Opis
Fontanna Pretoria to wielka fontanna na piazza Pretoria, w centrum Palermo, naprzeciw Palazzo Pretorio: piramida z czasz, schodów i balustrad, zaludniona posągami bóstw, trytonów, nimf i potworów. Palermitańczycy nazywają ją fontanną wstydu, z powodu nagich posągów, a przede wszystkim z powodu tego, ile kosztowała.
Konstrukcja jest okrągła. Centralny basen otaczają cztery rampy schodów i balustrada, a trzy czasze jedna nad drugą wznoszą się aż do szczytu, gdzie Geniusz Palermo leje wodę. W sumie jest 37 posągów, 24 głowy zwierząt i potworów na ścianach oraz dziesiątki strumieni.
W czterech narożnikach czasze ukazują rzeki miasta: każda to wielka postać rozciągnięta na skale, z trytonem i nereidą obok. Dookoła biegnie krąg bóstw, herm i postaci o niezgrabnym, karykaturalnym wyglądzie, dodanych w Palermo przez Michelangela Naccherina.
Fontanna powstała we Florencji w 1554 roku, dzieło Francesca Camilliani, dla ogrodu don Luigiego di Toledo. Giorgio Vasari nazwał ją „fontanną wspaniałą, która nie ma sobie równych we Florencji ani może w całych Włoszech”. Don Luigi, pogrążony w długach, sprzedał ją senatowi Palermo.
26 maja 1574 roku dotarła do portu rozmontowana na 644 części. Część posągów uległa zniszczeniu, inne może zostały u właściciela. By zrobić miejsce na fontannę, zburzono kilka domów. Ponownie złożył ją, zmieniając, Camillo, syn rzeźbiarza, który skończył w 1581 roku.
Przydomek wziął się z kosztów: wypłacane sumy i stale rosnące wydatki wszystkim wydały się skandaliczne. W XVIII wieku fontannę postrzegano jako obraz zepsutej administracji miasta.
Nie wszyscy traktowali ją dobrze. W 1737 roku dodano solidną żelazną kratę, by powstrzymać szkody: podobno mieszkańcy Mesyny połamali nosy wielu postaciom. Palermitańczycy odpowiedzieli, łamiąc dwa palce Neptunowi z Mesyny, który od tamtej pory pokazuje rogi swoim współobywatelom.
W 1998 roku rozpoczęła się długa renowacja, zakończona w 2003 roku. W 1973 roku Poste Italiane poświęciły jej znaczek za 25 lirów.
Konstrukcja jest okrągła. Centralny basen otaczają cztery rampy schodów i balustrada, a trzy czasze jedna nad drugą wznoszą się aż do szczytu, gdzie Geniusz Palermo leje wodę. W sumie jest 37 posągów, 24 głowy zwierząt i potworów na ścianach oraz dziesiątki strumieni.
W czterech narożnikach czasze ukazują rzeki miasta: każda to wielka postać rozciągnięta na skale, z trytonem i nereidą obok. Dookoła biegnie krąg bóstw, herm i postaci o niezgrabnym, karykaturalnym wyglądzie, dodanych w Palermo przez Michelangela Naccherina.
Fontanna powstała we Florencji w 1554 roku, dzieło Francesca Camilliani, dla ogrodu don Luigiego di Toledo. Giorgio Vasari nazwał ją „fontanną wspaniałą, która nie ma sobie równych we Florencji ani może w całych Włoszech”. Don Luigi, pogrążony w długach, sprzedał ją senatowi Palermo.
26 maja 1574 roku dotarła do portu rozmontowana na 644 części. Część posągów uległa zniszczeniu, inne może zostały u właściciela. By zrobić miejsce na fontannę, zburzono kilka domów. Ponownie złożył ją, zmieniając, Camillo, syn rzeźbiarza, który skończył w 1581 roku.
Przydomek wziął się z kosztów: wypłacane sumy i stale rosnące wydatki wszystkim wydały się skandaliczne. W XVIII wieku fontannę postrzegano jako obraz zepsutej administracji miasta.
Nie wszyscy traktowali ją dobrze. W 1737 roku dodano solidną żelazną kratę, by powstrzymać szkody: podobno mieszkańcy Mesyny połamali nosy wielu postaciom. Palermitańczycy odpowiedzieli, łamiąc dwa palce Neptunowi z Mesyny, który od tamtej pory pokazuje rogi swoim współobywatelom.
W 1998 roku rozpoczęła się długa renowacja, zakończona w 2003 roku. W 1973 roku Poste Italiane poświęciły jej znaczek za 25 lirów.